*چقدر این روزهای من با آن روزهای تو فرق می کند

چقدر طعم و مزه احساس من با طعم و مزه احساس تو فرق می کند

چقدر هوای دلم سنگین است

چقدر حجم هوای این اتاق سنگین است

چقدر حجم این حروف سنگین است

و حجم دنیایم

شانه هایم توان کشیدن این حجم سنگین را ندارند.... هر روز کوچک تر می شود....حجم دنیایم.

**به دار قالی نگاه کرده ای به رج هایش

تجسم کن

یک دار قالی با سکویی رو برویش برای نشستن.

رج به رج.... کسی نشسته است... هی دستش را می برد بالا و نخی را از انبوه نخ ها می کشد  پایین و هی آن را قاطی رج ها می بافد.

رنگ ها متفاوتند

سپید...سرخ........

نمی دونم رنگ های  قالی  من چه رنگی است.

***امروز رفتم کانون زبان که نتایج امتحان فاینالم رو بگیرم.... همیشه بهمون یه چیزی شبیه کارنامه می دن که نمره هامون رو زده و توش نوشته pass یا fail   این دفعه هیچی ننوشته چون این ترم تافل بودم هم جدید نمره داده بود و هم نمی دونستم که چی به چی هست... از خانومه می پرسم: حالا چی شده قبول شدم یا نه؟

یه قری می ده به خودش و میگه که آره اما استادتون از دستت ناراضی بوده و با ارفاق بهت نمره داده!!!

من که دیگه نگو... این قدر کفری شده بودم که  تا همین الان هم دارم حرص می خورم!!! مطمئن بودم که من جزو اون لیست استاده بودم که می خواسته بندازه اما این قدر امتحان فاینالم رو خوب داده بودم که می دونم نمی تونست

**** نمی دون چرا گاهی اوقات اون جور که دوست داریم پیش نمی ره. دارم به خودم تفهیم می کنم که چیزهایی توی زندگی هست که من نمی تونم تغییرش بدم... من هیچ وقت نمی تونم یه آدم دیگه رو تغییر بدم... اگر تغییری باید حاصل بشه اون خودم هستم که باید تغییر کنم, باید عادت کنم, باید بپذیرم که واقعیت زندگی من اینه, بعد از بیست سال هر روز بعضی چیزها برام واضح تر میشه... زندگی یه بازی هست.... دعوت شدی به بازی .... باید بازی کنی می تونی بازی هم نکنی اما بدون که اگر بازی کنی و ببازی خیلی بهتره که بازی نکرده عنوان بازنده روت باشه.

یه برگه زده بودم روی دیوار اتاقم و یه متن روش نوشته بودم, می رم سراغش تا بخونمش و بنویسمش این جا.... نمی دونم کی ورش داشتم, می رم سراغ دفترم... احتمالن اون جا نوشتمش.... دفترم رو که باز می کنم متن زیر رو می بینم:

" نه با کسی بحث کن, نه از کسی انتقاد کن, هر کی هر چی گفت بگو حق با شماست و خودت را خلاص کن. آدم ها عقیده ات را که می پرسند، نظرت را نمی خواهند, می خواهند با عقیده خودشان موافقت کنی, بحث کردن با آدم ها بی فایده هست." و با خودم گفتم: حق با تو بود, بحث کردن با آدم ها بی فایده است.

"چراغ ها را من خاموش می کنم"

"زویا پیرزاد"

آهان متنه رو پیدا کردم

" درست آنگاه که هیچ انتظارش را نداریم

زندگی پیش روی ما مبارزه ای می نهد تا شهامت و اراده مان را برای دگرگونی بیازماید.

آن لحظه یه بعد حاصلی ندارد که وانمود کنیم چیزی رخ نداده

یا بهانه بیاوریم که هنوز آماده نیستیم

این مبارزه منتظر ما نمی ماند

زندگی به پشت سر نمی نگرد

یک هفته فرصت زیادی است تا تصمیم بگیریم که سرنوشت خود را بپذیریم یا نه!"

پایین متن اسمم رو نوشتم و تاریخ زدم... 28/12/85

*******اولین کتابی که توی کانون زبان بهم یاد دادن رو بر داشتم دارم می خونم و می رم جلو... چون واقعا برای خودم هم مشخص شده که خیلی هم از نظر لغت و هم گرامر افت کردم.... حالا اولین درسش چیه؟؟؟ حال ساده!!!! خیلی حال می ده هی می خونم هی می بینم که بلدم الان نیشم تا بناگوش بازه.

********خواهران و برادران اسلامی کسی بلد نیست بیاد پروژه منو بنویسه؟؟؟؟؟؟

********* تا همین الان 6 تا عروسی رفتم و دو سه تا مهمونی... آخه من نمی دونم این فامیلای ما چرا همه شون باید همین امسال عروسی بگیرن؟؟؟؟؟؟ به طور یقین تا سالیان متمادی باید دست ها را مشت کرد بر زیر چانه نهاده و چشماها را دوخته بر در خانه, شاید تقی به توقی خورد یکی از دخترای فامیل رو دادیم رفت و پاکتی حاوی کارت عروسی  جلوس نماید بر جلوی درب منزل.

تازه تا آخر هفته هم می رم هفتمین عروسی!!!!

3 تا پسراز فامیل رد کردیم و 3 تا دختر هم پشت بندنش شوهر دادیم رفت!!!!

حال دادها!!!!!

شوهر کردن 1 ********** این صف چی هست؟؟؟؟؟

هیچی, این صف پشت سر من تشکیل شده!!!! تا من برم اونها هم برم ( البته خانه شوهر)

چند وقت پیش حدودا زمستون 86 خونه یکی از اقواممون مهمون بودیم حالا همه خاله خان باجی ها نشستن و دارن یه نخود غیبت می کنن.

اون وسط ها منم بیکار نشسته بودم و داشتم با گوش راشتم استراق سمع می کردم!!!

خانوم مامان داره با یکی از اقوام که القصه و الغصه یه دختر داره که یه سال از من بزرگتره حرف می زنه...

مامان الهام جون(!!!): چه خبر, خبری نیست خاله جون؟ ( همراه با نگاهی به من)

خانوم مامان : تابستون یه مراسمی...

هنوز این حرفه از دهن خانوم مامان خارج نشده بود که قوم محترمه با چشمانی از حدقه بر آمده داره منو نگاه می کنه و دهنش دیگه داره می افته روی زمین که خانوم مامان بقیه حرفش رو تموم می کنه و

میگه: تابستون عروسی دخترم سو هست.

همون لحظه بود که مامان الهام جون نفسی راحتی از نهاد خیش بر نهاد و راحت به نفس کشیدن ادامه داد.

دیدم گوش راستم دیگه خسته شده رفتم سراغ گوش سمت چپی!!!

یهو خواهر مامان الهام جون امد نشست کنار من

اسمش هم مامان آذی جون هست که القصه یه دختر داره همسن من!!!!

وقتی نشست و یه کم حال و احوال و این ها می گه: من نمی دونم چرا آذی شوهر نمی کنه اون دفعه یه خواستگار داشت که من راضی بودم و فقط خودش گفت نه... پسره هم رفت سراغ یکی دیگه و رفتن آزمایش خون و این ها .... و من نمی دونم شما دو تا کی می خواین شوهر نکنین!!!!

من می گم: خوب حالا زوده... ما که هنوز بچه ایم و از این صوبت ها که یهو می گه: می ترسم شما دو تا رو دستمون بمونید!!!!!

حالا قیافه من: تا مرز سکته پیش رفتم و خوب البته از قراین پیداست که برگشتم... این قدر حرص خوردم, توی دلم گفتم خوب از دختر خودت مایه بزار به من چه!!!!!

شوهر کردن ادامه دارد....

ضمیمه 1: نمی دونم چرا چند وقته که همش دارم آهنگ شیرین شیرینم محسن نامجو رو گوش می دم.... تا جایی که من می دونم یه ترانه قدیمی کرمانشاهی هست که محسن نامجو دوباره خوندتش....  خیلی حال می کنم با این آهنگه.

ضمیمه 2: تو رو خدا یه کم بخندین..... اون تیکه آخری رو به خاطر این نوشتم تا بخندین ها... از بس من غر غر می کنم احساس می کنم که باید یه متن جوکی چیزی بزارم این جا.

ضمیمه 3: !!!!!