کودک گریز پای درونم مسلط شده بر من. هی چی بگه میگم چشم. خوب هست که حداقل اگر می خوای تا افسارت رو بدی دست کسی بدی دست کودک گریز پای درونت. با کودکی خودش، منو به بازی کشونده.

حس یه آدم بزرگی رو دارم که هیچ توانی در برابر طفلی که داره اونو می کشه به سمتی نداره و سبکبالم.

و خوشحالم.

نمی دونم این طفل چند ساله که هم عاقله و هم بالغه و هم کودکه و هم شیطون و .... چه جوری هست؟ پسره؟ یا دختره.

گاهی اوقات به شکل یه دختر کوچولو هست که موهاش رو دم اسبی کرده دورش، توی یه محیط سرسبز و نورانی از نور خورشیدی که انگار در چند قدمیت هست منو می کشونه و میگه بخند و شاد باش

گاهی اوقات هم یه پسر بچه که دور دهنش از خوردن لواشک و قره قروت رنگی شده!!! اما در همون حین می تونم اونو توی یه کت و شلوار شیک آبی روشن هم تصور کنم که داره عرض ارادت می کنه و چاپلوسی!!! و هوس شیطنت و پلیس بازی از سرش نمی افته  و میگه هر چه بادا باد و توی هر سوراخی می تونه وارد بشه و گاهی اوقات اقتدارش منو می ترسونه.

از جسارتش هم می ترسم. اما می دونم که می دونه داره چی کار می کنه.

گاهی اوقات از تنهایی خودم می ترسم. تنهایی نه به منزله تنها بودن به صورتی که کسی دور  و برت نباشه خودت باشی و یه دنیا سکوت و یه خونه تنها و خالی. تنهایی به منزله .... به منزله چی تنهایی که کسی نفهمه تنهایی.

 نه الان تنها نیستم از هر دو لحاظ!!!! الان خیلی مقتدرم. حضورم همه جا هست می گم و می خندم اما توی خودم جمع میشم  و غرق میشم توی فکر . فکر خیال فرداها و پس فرداها.

گاهی اوقات دوباره اذیت می شم از کلنجار رفتن و کنجکاوری های بیهوده توی ذهنم و زندگی اما چه کنم؟ نمی تونم جلوی سفر ذهنم رو بگیرم.

حس می کنم کودک گریز پایم نشسته روبروم و زل زده به من.

به منی که نمی دونم خودم هست یا کسی ناظر بر خودم.

به سختی 5 سال دیگه فکر می کنم و کودک گریز پای دستش رو می زاره روی دلش و میزنه زیر خنده!!!

غش غش خنده کودک که میره هوا تنگ فکرم ترکی بر می داره و یادم میاد که ؟؟؟؟

یادم میاد که چی؟؟؟

که...... می تونم. من می تونم.

 گاهی اوقات هم یه اژدها که یا داره فکر می کنه یا داره به آتش خاموش شده اش نگاه می کنه و تامل!!!

ضمیمه: بهار مبارک.